شهریار شفقی

آموزش رایگان

زیرتیتر

هر کشور تا آن اندازه که ۱) پیچده باشد و پیچیدگی را ارزش و هدف بداند؛ ۲) مردم آن نسبت به دیگر نیروهای غیررسمی، قوی باشند؛ و ۳) به اصل بنیادین «رشد من در گرو رشد و پیشرفت دیگری است» چه آگاهانه و چه ناآگاهانه معتقد باشند، در آن کشور آموزش و پرورش رایگان خواهد بود.  علاوه براین، مسکن حداقلّی نیز رایگان خواهد بود، و همه برخوردار از دستمزد عام (Universal Wage) یا حداقل دستمزد حتی اگر بیکار باشند، هستند.

پیچیدگی یک کشور به پیچیدگی همه‌ی ابعاد آن بستگی دارد.  ابعاد یک کشور را می‌توان تحت عناوین فرهنگ، اجتماع، اقتصاد، پیگره سیاسی، و پیکره حقوقی نام برد.  در این صورت علم و فناوری را جزوی از فرهنگ می‌توان به حساب آورد.  و اگر محیط کشور تا آن اندازه پرتلاطم و در حد پایینی از رشد باشد بطوریکه فعالیت اصلی سیستم‌ها و نیروها در محیط آن در حد تنازع بقا باشد، آنگاه قوای نظامی را نیز باید بعد ششم آن کشور به حساب آورد.

مردم یک کشور هر اندازه رشد یافته‌تر باشند، اجازه نخواهند داد که گروه‌هایی که اقلیت را نمایندگی می‌کنند منافع جمع را درنظر نگیرند و برای آن مردم تصمیم بگیرند.  و این رشد یافتگی به درجه فهم آنها از اصل بنیادین «رشد من در گرو رشد و پیشرفت دیگری است» بستگی دارد.  یعنی گروه‌های اقلیت و قدرتمند مردمی رشد یافته خواهند دانست که بدون قوی کردن (یعنی پیچیده‌تر کردن) تمام مردم خود، آنها نیز خود فقط تا اندازه کمی می‌توانند قوی شوند؛ و بنابراین از عهده رویارویی با کشورهای بسیار قوی‌تر در محیط خود نهایتاً برنخواهند آمد.  یعنی اگر هیستوگرام پیچیدگی مردم را رسم کنیم با دو نمودار زیر روبرو می‌شویم:

nemodar

نکته این است که آن کشوری که میانگین پیچیدگی آن نسبت به جمعیتش بیشتر باشد، امکان رشد (پیچیده‌تر شدن) سریعتری دارد.

بنابراین رشد پایدار و مستمر کل یک کشور بدون رشد تک تک مردم آن امکان‌پذیر نیست.  و این یعنی همان‌گونه که بودجه‌ی نظامی از درآمد ملی هزینه می‌شود، نه تنها بودجه آموزش و پرورش، که بودجه مسکن حداقلّی و دستمزد عام، برای همه باید از درآمد ملی هزینه گردد.

**  دکتر شهریار شفقی، دکترای فلسفه قاره‌ای از ایالات متحده آمریکا

Leave a comment

Your email address will not be published.


*